Wednesday, September 12, 2012

Yoga for Life...

Η yoga είναι τρόπος ζωής...
της δικής σου...



















της δικής σας...


εκείνης που φέρνεις στον κόσμο...
Η ζωή συνεχίζεται...
Με αγάπη, Κατερίνα

Χαμήλωσε τα φώτα...

Φέτος έκλεισα τα 37. Και σημερα έκλεισα τις 37 εβδομάδες... η ωκυτοκίνη κάνει πάρτυ, το ίδιο κι εκείνο μέσα μου. Η ώρα πλησιάζει και το μυαλό μου είναι γεμάτο σκέψεις, προσμονές, απορίες... και να φανταστείς ότι δεν είναι η πρώτη φορά που περιμένω παιδί, όπως λένε!

Όμως αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτό το παιδί θα έρθει στον κόσμο όπως θέλω κι εγώ κι εκείνο: φυσικά. Γιατί έτσι θέλουμε. Γιατί έτσι είναι. Το έκανε η γιαγιά μου, το έκανε η μάνα μου, θα το κάνω κι εγώ. Απλά.

Μία ουσιαστική διαφορά αυτή τη φορά είναι η προετοιμασία. Ψυχική και σωματική. Όσο αφελής και απροετοίμαστη ήμουν στον πρώτο τοκετό, τόση δουλειά κάναμε και κάνουμε στο δεύτερο. Χωρίς να σημαίνει ότι αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε, θα θρηνήσω! Ίσα ίσα που θα ξέρω ότι τουλάχιστον, έκανα ότι περνάει από τα χέρια μου και την καρδιά μου. Από τα δικά μου χέρια κι όχι από τα ενοχλητικά και παρεμβατικά χέρια ανθρώπων που απλά βιάζονταν να επιστρέψουν σπίτι τους μια Κυριακή βράδυ...

Λίγο μετά την πρώτη γέννα, ο θυμός, η ανασφάλεια και οι απορίες με περιτύλιξαν ασφυκτικά. Τι έκανα λάθος? Τι έχω λάθος επάνω μου? Κι άλλα τέτοια! Η μόνη απάντηση-ερώτηση που μέχρι και σήμερα πια δέχομαι και δίνω στον εαυτό μου είναι "Δεν ήξερες, δε ρώταγες?". Κι αυτό έκανα... έφτιαξα τον κύκλο μου, δικτυώθηκα, ενημερώθηκα και προετοιμάστηκα.

Η yoga είναι χρόνια στη ζωή μου. Μαθαίνω να κοιτάω βαθιά, να έχω υπομονή, να αντλώ ενέργεια, να παρατηρώ από απόσταση και τελικά να εστιάζω στην ουσία. Την πρώτη φορά όμως όλα αυτά δεν τα είχα κάνει πραγματικά πράξη... Όχι πια...

Κι ακόμα μαθαίνω... να ακούω το ένστικτό μου... 

Το ένστικτο με οδήγησε στις Βοηθούς Μητρότητας, εκείνο με οδήγησε στους ανθρώπους που υποστηρίζουν το φυσικό τοκετό, εκείνο με οδήγησε στη yoga εγκυμοσύνης...

Yoga εγκυμοσύνης... είστε δύο, που είστε Ένα. Όλα γίνονται με γνώμονα το γεγονός ότι δύο σώματα είναι ένα σώμα, δυο καρδιες χτυπουν στο ίδιο σώμα, δυο ψυχές είναι μία. Αναπνέω κι αναπνέεις. Ηρεμώ κι ηρεμείς. Κουνιέμαι και κουνιέσαι. Χορεύω και χορεύεις. Θέλω και θέλεις. Νιώθω και νιώθεις. Σου μαθαίνω και μου μαθαίνεις. Σε φροντίζω και με φροντίζεις... 

Όλα, μα όλα, γυρίζουν γύρω μας. Αν μείνουμε εστιασμένοι στην ουσία μας θα διακρίνουμε, ανάμεσα σε όλα, εκείνα που θέλουμε να γυρίζουν γύρω μας στην πιο κοντινή τροχιά.  Είναι θέμα εστίασης και δύναμης, να τα τραβήξουμε κοντά μας... και να μπούμε κι εμείς στη δική τους τροχία...

Στο θέμα της εκγυμοσύνης και του τοκετού, έμαθα ότι μια γυναίκα πρέπει να ακολουθεί το ένστικτό της αλλά και να έχει τη δύναμη να το προστατέψει, να περικυκλωθεί από ανθρώπους που θα της δώσουν το χώρο και το χρόνο να το κάνει.

Χαμήλωσε τα φώτα, αυτό το ταξίδι δεν είναι σίγουρα "παιχνιδάκι", μη το πολεμάς όμως, μην αντιστέκεσαι, άστο να συμβεί, να κυλησει το νερό στο ποτάμι, η Φύση ξέρει. Και το ξέρεις...